Αγαπητοί μου αναγνώστες, και πάλι κοντά σας μετά από ένα διάλλειμμα ολίγων ημερών λόγω της ορκομωσίας, και τους μετέπειτα εορτασμούς, στην φοιτητική μας ταβέρνα ( Δόξα) στην αρχή και στην Χαλκιδική στη συνέχεια.

Η τελετή που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη Πέμπτη 17/04, ήταν χαρακτηριστική του πανεπιστημίου μας: είχε την αίσθηση του τετριμμένου, ήταν νωρίς το πρωί, και η αίθουσα ήταν κλεισμένη και για μετά ( σαν κεντρική εκκλησία το καλοκαίρι) οπότε οι χρονοτριβές δεν προβλεπόντουσαν. Μία άχαρη κατάσταση, που ευτυχώς οι φίλοι βοήθησαν να ξεπεραστεί…

Απέναντί μας στην αίθουσα ήταν ένα μεγάλο μωσαικό με κεντρική φιγούρα το σύμβολο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τον Αγ. Δημήτριο. Έψαξα να βρω στο μωσαικό τη φιγούρα του Αριστοτέλη, μάταια. Γιατί δεν το ονομάτιζαν Δημήτριο Πανεπιστήμιο να τελειώνουμε. Δηλαδή, δίνεις το όνομα του μεγαλύτερου βορειοελλαδίτη( δεν υπήρχε βέβαια τότε αυτός ο όρος) φιλοσόφου σε ένα πανεπιστήμιο, και έχεις για έμβλημα τον πολιούχο άγιο της πόλης!!!!!! Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών.

Ο όρκος του πανεπιστημίου, αδικεί την ίδια τη φύση της επιστήμης, καθώς ορκίζεσαι και στο Θεό ( είναι δικαίωμα του καθενός να πιστεύει, όπως και να μη πιστεύει και αυτό δεν έχει σχέση με την επιστήμη). Δεν έχουν μάθει φαίνεται ότι και επίσημα στην Ευρώπη, απαγορεύεται να χρησμοποείτε το θείο σε όρκους που δεν έχουν σχέση με την θρησκεία. Υπάρχει και δεδικασμένο σε ευρωπαικό δικαστήριο, όπου ένας νέος νομικός από την πόλη μας είχε προσφύγει για ανάλογη ( όρκος στο δικηγορικό σύλλογο) περίπτωση και δικαιώθηκε.

Μετά από το θλιβερό αυτό όρκο, ακολούθησε και ο κανονικός όρκος του Ιπποκράτη, όπου με προτροπή της γραμματείας κατεβάσαν όλοι τα χέρια, με εξαίρεση τριών πτυχιούχων. Ελπίζω να μη φανούμε επίορκοι.

Τέλος συγχαρητήρια στα παιδιά που ορκίστηκαν, περιμένουμε τους υπόλοιπους της ομάδας το καλοκάιρι, όπου θα έρθουμε με νταούλια, να το κάψουμε το ” μαγαζί”. Αυτά για τώρα, τα υπόλοιπα λίγο αργότερα.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τη Βαρβάρα( που είχε ξελαρυγγιαστεί νωρίτερα περιμένοντας τους συνήθεις ύποπτους για αργοπορία Χουλιάρα και Χωλόπουλο, για να κερδίσει τελικά ο Γιαμουρίδης τον τίτλο του πιό αργοπορημένου) και τους φίλους που έκαναν φοβερή ατμόσφαιρα.