Για αν εφαρμοστεί μία απόφαση του Συλλόγου Φοιτητών, χρειάζεται μία δυναμική παρουσία στα όργανα συνδιοίκησης, να υψώνεις τη φωνή σου όταν χρειαστεί, να έρχονται όσο γίνεται περισσότεροι φοιτητές στις συνεδριάσεις της Γ.Σ. Τμήματος, πράγματα που δεν ταιριάζουν στο μέσο δαπίτη. Όταν έχουν 40 άτομα ψηφοδέλτιο, και στις Γ.Σ. Τμήματος έρχονται μόνο οι εκπρόσωποι, και πάλι όχι όλοι πάντα, τότε τι να διεκδικήσουν;
Από την άλλη, για να πάρουν μπράβο από το κόμμα, πρέπει να κερδίσουν στις εκλογές κυρίως, και στις Γ.Σ. Συλλόγου Φοιτητών δευτερευόντως.
Τα τελευταία 2 χρόνια περίπου η ΔΑΠ “κερδίζει” τις συνελεύσεις, και χάνει ο Σύλλογος χρόνο, γιατί τα πλαίσια της ΔΑΠ είναι ανεπαρκή για τα προβλήματα της σχολής, και η ΔΑΠ όπως είπαμε δεν μπορεί ούτε αυτά να τρέξει.
Το πως τα καταφέρνουν και κερδίζουν πάντα, είναι εύκολο να εξηγηθεί. Πρώτον, έρχονται όλοι οι δαπίτες, και λίγοι φίλοι τους, μετά αναλαμβάνουν τα δαπιτοπαπαγαλάκια να ψήσουν καμμιά 10αριά 1ο- 2ο ετείς να έρθουν να ψηφίσουν το πλαίσιο. Αυτοί έρχονται, δεν ακούνε σχεδόν τίποτα κατά τη διάρκεια της συνέλευσης, και όταν έρθει η ώρα σηκώνουν το χεράκι τους. Αν βάλεις και την αδιαφορία και των υπόλοιπων φοιτητών να παρεβρεθούν στη συνέλευση, ο αριθμός αυτός συνήθως αρκεί. Αν, όμως δε φτάνουν τα κουκιά, υπάρχει και back-up, κάποιοι φίλοι στο κυλικείο ή στις κλινικές, που σκάνε μύτη την ώρα της ψηφοφορίας, το λεγόμενο τρενάκι.
Πως μπορούν και με τέτοια ελαφρότητα αντιμετωπίζουν τη δημοκρατικότερη διαδικασία του συλλόγου, δε γνωρίζω. Μάλλον τους έχει μείνει ότι δημοκρατία σημαίνει να επικυρώνω με τη ψήφο μου, αποφάσεις άλλων